خود کشی تدریجی انسان در طبیعت

انسان ها از گذشته های دور تا به امروز در ارتباط با طبیعت بوده اند . اجداد پیشین انسان خواسته های خود را به شکل مستقیم از طبعت تأمین میکردند وامروزه فرزندان آن ها به شکل غیر مستقیم به تأمین مایحتاج زندگی خود از دامن طبیعیت می پردادزند. رابطه دیرین انسان و طبیعت یک رابطه بلند مدت به قدمت عمر انسان ها در کره زمین است، که کماکان ادامه دارد هرچند که رابطه مستقیم قبلی به یک رابطه شدید ولی غیر مستقیم تغییر شکل داده است. ایجاد سرپناه، شکار و تامین مواد غذایی از نیازهای همیشگی انسان هستند که همواره از طبعیت تأمین شده اند. افزایش بی رویه جمعیت انسان و توانایی های این موجود دو پا برای دخالت هر چه بیشتر در نظام طبیعت از یک طرف و منابع طبیعی محدود قابل دسترس در زیست کره از طرف دیگر،معادله ای شکل داده اند که نتیجه آن تخریب و فشار روز افزون انسان ها به طبیعت است، که اگر تأثیرات غیر مستقیم آنها را نیز در نظر بگیریم، آینده تلخی برای زندگی انسان در سیاره زمین می توان تصور کرد که در آن روز و در آن زمین انسانها بایستی سیاره دومی را برای ادامه حیات خود بیابند و در غیر این صورت به سرنوشتی مثل  دایناسورها مبتلا خواهند شد.ادامه روند کنونی تخریب سیستم های زیستی و دخالت مستمر در طبیعت که نمونه های آن را در بسیاری از نقاط جهان شاهد هستیم، امکان ادامه حیات بر روی کره زمین را از انسان ها می گیرد. به راستی که پایان طبیعت پایان حیات هم خواهد بود .